Ana Sayfa

EZ BEHERAN KEY ŞEVED SER-SEBZ SENG
HÂK ŞEV TA GÜL Bİ-RUYED RENG RENG

Bahar gelse bile taşlar yeşil olur mu? Rengarenk güller yetişsin sende, toprak ol!

Bir Allah adamı, isteyeni, Allah’ın izni ile bahar mevsimi gibi rengarenk çiçeklerle bezeyebilir. Fani varlığını ebediyete taşıyabilir. Tâlip ölü gibi kendini tabibin eline teslim ederse, tabip ona hayat verir. Sağlık verir. Güç ve kuvvet verir. Güzelleştirir. Ama bunun şartı taş gibi katı olmamak toprak gibi tevazu sahibi olmaktır. Ne kadar bahar gelirse gelsin, taşlar yeşermez. Bahara ulaşınca üzerinde çiçekler açan topraktır. Ruhu güzelleşmeye, yücelmeye ve arınmaya kabiliyeti olanlar da taş gibi katı, kibirli, inatçı, küstah olanlar değil, toprak gibi yüzü yerde, alçakgönüllü, kendini kibirden kurtarabilmiş, mütevazı olanlardır. Taş gibi olanlar Allah dostlarının saçtığı feyizlerden hissedar olamazlar. Sırlara ulaşamazlar.

Şerife, Şefika, Şükriye, Şehrazat, Şehnaz, Şennur, Şermin, Şevval, Şeyma. Hayır bunların hiçbiri olamaz. Başka bir adı vardı. Gördes’in çam ormanlarının içinde kaybolmuş Hamit köyü, o adı kendi kolayına geldiği gibi değiştirmiş, farklı bir söyleyişe dönüştürmüştü. Öylesine bir dönüştürme ki aslı kaybolmuş, en azından benim bulabileceğim yerlerin çok uzağına bir yere gitmiş. Ara ki bulasın.

“Şere hala”

Birinci hecedeki “e” sesi başka sözcüklerde rastlanmayacak şekilde vurgulu ve uzatılarak söyleniyordu. Senin halan idi. Şere halanın adını o kadar çok duymuştum ki ilk karşılaşmamızda sanki ortak bir hayat yaşamışız gibi yakındık.

Yazar

Grigory Petrov 1868 – 1925 yılları arasında yaşamış bir Rus yazarı. Lev Tolstoy, Anton Çehov ve Maksim Gorki kadar ünlü olmasa da onların çağdaşıdır. Bunlarla beraber dönemin önde gelen diğer Rus yazarlarıyla ve Anatole France ve Knut Hamsun gibi Avrupalı yazarlarla da bağlantısı ve dostlukları olmuştur.
 
Yoksul bir aileden gelen Petrov, ilâhiyat eğitimi görür ve rahip olarak hayata atılır. Vaazları ve çeşitli gazete ve dergilerde yayınlanan makaleleriyle kısa sürede isim yapar, ün kazanır. Toplumun her kesiminden, saraylarda yaşayan asillerden en fakir işçi ve köylülere kadar uzayan geniş bir  hayranlar topluluğu vardır. Ancak, saray ve kilise mensuplarının halkla ilgilenmeleri, onların ihtiyaçlarına eğilmeleri, onların eğitim seviyelerini yükseltmeleri gerektiği; kendi kapalı ortamlarından çıkıp toplumsal konulara ve problemlere çözüm üretmek zorunda oldukları yolunda görüşler öne sürmektedir. Sarayı hak ve adalete çağıran, kiliseyi kutsal kitaba dönmeye davet eden bu görüşler ülke yönetiminin de, kilise çevrelerinin de hoşuna gitmez ve bu iki kesimden aldığı tepkiler rahiplik mesleğinden ayrılmasına yol açar.

             

 

Şu cihan cehennemini
Sekiz uçmağ ede bir söz

Söz ola yaka ateşi
Söz ola yanmaya kişi
Söz ola kavim kardeşi
Bile hem-bağ ede bir söz

Açmamalı nizaları
Bozmamalı hizaları
Küllenmişse rızaları
Yanar ocağ ede bir söz

YAZAR

1547 yılında İspanya'nın küçük bir şehrinde, Miguel Saavedra adıyla doğar Don Kişot’un yazarı. Daha sonra Miguel Cervantes de Saavedra şekline dönüştürülerek bir asalet havası verilecektir bu isme.

Alt tabakadan bir aileye mensuptur. Lüzumsuz bir gayretle onu yüceltmeye çalışanlar babasının doktor veya cerrah olduğunu söylese de, olsa olsa basit bir çerçinin oğludur o. Köy köy, şehir şehir dolaşıp şifalı bitkiler satarak geçimini sağlayan; tıbla ilgisi, müşterilerine sağlık ve tedavi öğütleri vermekten ibaret bir çerçi. Belki diş çekmek, yaraları yarıp üzerine merhem sürmek, kan almak, sülük çekmek gibi becerileri de olan bir berber; belki de atadan kalma usullerle tedaviler uygulayan “sınıkçı”, yâni bir kırık-çıkık ustası. 1561’de yeni başkent olan Madrit’e göçerler.